Από την Ποιητική Συλλογή ¨ΘΥΜΑΜΑΙ¨ ¨Ο συνταξιούχος Αμερικάνος¨

῟῟῟ Ο ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΣ ῟῟῟

Ο Γιώργης έφυγε μικρός

στην Αμερική να πάει,

μέσα στου σιδήρου τα εργοστάσια

τα νιάτα του να φάει.

Τα πόδια δεν τον άντεχαν

δύσκολα περπατούσε,

την σύνταξή του απέκτησε

μπαστούνι εκρατούσε.

Στο χωριό είχε τον καημό

και πάλι να βρεθεί,

ίσως και γυναίκα να εύρισκε

να την στεφανωθεί.

Όλα του πήγανε καλά,

όπως τα είχε φαντασθεί, όμορφα και ωραία,

τους φίλους βρήκε τους παλιούς

και έκανε παρέα.

Μιά μέρα εκεί στον καφενέ που έπιναν τον καφέ τους

ο Γιώργης έριξε μιά δυνατή... κι᾽ ο τόπος όλος μύρισε,

κάποιος από την παρέα σηκώθηκε όρθιος και λέει δυνατά,

Εεε... βούδι πήγε στην Αμερική και βούδι ξαναγύρισε!

Σταμάτης Στεφανάκης

Από την Ποιητική Συλλογή¨ΘΥΜΑΜΑΙ¨ το ¨ΠΡΩΤΟΒΡΟΧΙ¨

Μια και μπήκαμε στον Οκτώβρη και στο φθινόπωρο 

ας θυμηθούμε ένα πρωτοβρόχι στο χωριό μας!

Η ζωγραφιά είνε του Σταμάτη Στεφανάκη

ΠΡΩΤΟΒΡΟΧΙ

Ήταν στου Οκτώβρη την αρχή,

σκοτείνιασε η μέρα,

ο ουρανός δάκρυσε

και άρχισε η βροχή.

Τα χελιδόνια φεύγουν,

βγήκαν οι γλάροι στην στεριά,

μούσκεμα ο ζευγολάτης,

οργώνει τ´άλογο με βιά.

Κάτω από τα δέντρα δειλά

σηκώνουν κεφάλι μανιτάρια,

και στου δρόμου την τραφιά, 

σαλιαρίζουν σαλιγκάρια.

Πέφτουν στο κενό 

απ᾽ τα κλαδιά τα πρώτα φύλλα,

και το βρεγμένο ξερό χώμα μύρισε,

Ω! Τι ανατριχίλα!

Σταμάτης Στεφανάκης 

Από την ποιητική συλλογή "ΘΥΜΑΜΑΙ", ο "ΟΜΗΡΟΣ"

*** ΟΜΗΡΟΣ ***

Ένα λεωφορείο έφευγε

με λίγους φιλάθλους κι῾έντεκα παλληκάρια,

μπάλα να πάν να παίξουνε,

μέσα εις τα Μεζάρια.

Του γυμνασίου τα περισσότερα

μικρά ήταν παιδιά,

μα σαν λιοντάρια παίζανε,

με πάθος και καρδιά.

Προπονητή δεν είχανε

προπόνηση να κάνουν,

μα ξέραν μέσ῾τα γήπεδα,

την νίκη πώς να πάρουν.

Η Χίος όλη έτρεμε

εις το αντίκρισμα τους,

και όλοι υποκλίνονταν,

μπρος στην παλικαριά τους.

Όμηρο την λέγανε

 εκείνη την ομάδα,

πού στα παιδικά τα μάτια μου,

ήταν η καλύτερη, σε όλη την Ελλάδα!

Σταμάτης Στεφανάκης

Ο ΜΥΛΟΣ απο την ποιητική συλλογή *ΘΥΜΑΜΑΙ*

Ο ΜΥΛΟΣ

Μύλε άρχοντα του λόφου

μέ την άσπρη φορεσιά σου,

την φτιαγμένη από πέτρα

και τα δώδεκα πανιά σου,

κρατημένα απ᾽τα χεράκια

χόρευαν ξέφρενο χορό,

στο τραγούδι που φυσούσε

ο αέρας με θυμό,

παρέσυραν και την μεγάλη πέτρα

π᾽ όλο χαρά κι᾽όλο καμάρι,

μπείκε μέσα στον χορό

αγκαλιά με το σιτάρι.

Τα πανιά σου τα φουσκωμένα

σαν της βάρκας στον γιαλό,

μου έχουν αφήσει μιά εικόνα,

που δεν σβήνει απ᾽το μυαλό.

Σταμάτης Στεφανάκης

"ΟΑΔΕΛΦΟΣ ΠΟΥ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΣΑ" από την ποιητική συλλογή "ΘΥΜΑΜΑΙ"

ΟΑΔΕΛΦΟΣ ΠΟΥ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΣΑ

Μιά ιστορία θα σας πω

δεν είναι παραμύθι,

η μάνα μου την έζησε

και μου την διηγηθεί.

Πείνα μεγάλη έπεσε,

ο κόσμος κινδυνεύει,

πέρα στου δρόμου την γωνιά

χάρος παραμονεύει.

Χωρίς φεγγάρι, νύχτες σκοτεινές,

οι βάρκες ξεκινάνε,

γεμάτες γυναικόπαιδα

για τον Τσεσμέ να πάνε.

Από εκεί, άλλοι πηγαίναν Αίγυπτο,

άλλοι στης ανατολής την Αβησσυνία,

άλλοι για Κύπρο τράβαγαν

μέσα σε τρικυμία.

Στ᾽αμπάρια ενός σαπιοκάϊκου,

μας πέταξαν σαν τσουβάλι,

είπαν, δυό μέρες ταξίδι ήτανε,

χρειάζονταν υπομονή μεγάλη.

Οι μέρες πέρναγαν μιά μιά,

στεριά δεν αντικρίζανε,

τα τρόφιμα τελείωσαν

τα γόνατα λυγίζανε.

Όσα κι αν είχαμε λεφτά,

ακόμα, και του γάμου μας της βέρες,

τα δώσαμε στους δουλέμπορους

να μας δώσουν φαγητό, για δυό ακόμα μέρες.

Δεν άντεξε όμως το μωρό

στον αιώνα των έντεκα ημερών,

νεκρό, στην θάλασσα το ρίξαμε,

ο αδελφός σου, ήταν μόνο έξι μηνών!

Σταμάτης Στεφανάκης

Το ποίημα μου αυτό έχει γραφεί κατά πολύ πρίν διαβάσω το μυθιστόρημα της Ελένης Συράκη

"Κλεμμένος Χρόνος"

και όμως πάνε χέρι-χέρι!

Το όνειρο κάθε ξενητεμένου

Στην έκδοση του Ιουλίου τα "Καλλιμασιώτικα" φιλοξένησαν το ποίημα

του Σταμάτη Στεφανάκη από την συλλογή "ΘΗΜΑΜΑΙ"

"το όνειρο του ξενητεμένου"

για να το διαβάσετε κάνετε κλίκ πάνω στο ποίημα

Από την ποιητική συλλογή "ΘΥΜΑΜΑΙ", "Αυγουστιάτικο Φεγγάρι"

Το καλοκαιράκι έφθασε και η Καλλιμασιά μας με τις ομορφιές της, τις θάλασσες, τον γαλάζιο ουρανό, τα φεγγάρια και τις αναμνήσεις της μας περιμένει!

ΑΥΓΟΥΣΤΙΑΤΙΚΟ ΦΕΓΓΑΡΙ

Στην βεράντα στο Αιγαίο

που έχει η Καλλιμασιά,

κάθομουν σ᾽ ένα παγκάκι

μιά αυγουστιάτικη βραδιά,

κι᾽ απολάμβανα την θέα

στις νυχτιάς την σιγαλιά.

Έξαφνα στον ορίζοντα,

ένα κόκκινο φώς διά μαγείας,

άρχισε να ξεπροβάλει

απο τα βάθη της Τουρκίας.

Μία κατακόκκινη πανσέληνος

ανέβαινε ένα- ένα τα σκαλιά στον ξάστερο ουρανό,

κι η θάλασσα έγινε καθρέπτης,

να του δείξει το πόσο είνε φωτεινό.

Μά εκείνο εζαλίστει, εθαμβώθει,

από των ανθρώπων την χαρά,

από του Αυγουστιάτικου

του φεγγαριού την φήμη,

και μέχρι να φθάσει Καταράχτη, άλαξε χρώμα,

κι᾽ έβαψε θάλασσα και γή με ασήμι!

Στάμος Στεφανάκης

Από την ποιητική συλλογή "ΘΥΜΑΜΑΙ", "Το κοντροκύλι μου"

ΤΟ ΚΟΝΤΡΟΚΥΛΙ ΜΟΥ

Θέλω δυό λόγια να σας πω

αγαπητοί μου φίλοι,

για το παιδικό παιχνίδι μου

το λατρευτό μου κοντροκύλι.

Με κατσούνα σιδερένια

κι´ένα τσέρκι από ατσάλι,

με ξυπόλυτα τα πόδια

χωρίς κράνος στο κεφάλι,

σαν τρελός τρέχω στους δρόμους,

δεν φοβάμαι αστυνόμους,

όπου θέλω το φρενάρω

κι´όπου να είναι το παρκάρω,

πάω πίσω, πάω εμπρός

είμαι τέλειος οδηγός,

πάντα με ένα χέρι οδηγάω,

μέσα απ´ τα στενά περνάω.

Τι κρίμα που δεν έχει

ούτε κάθισμα ούτε πόρτα

να σας πήγαινα μιά βόλτα,

όχι μόνο να το δοκιμάσετε

αλλά και για να το θαυμάσετε!

Σταμάτης Στεφανάκης

Η ΠΡΟΟΔΟΣ ΑΠΟΦΑΝΘΗ

Μέσ´την μέση στο χωριό

σ´ένα λόφο υψηλό,

ενας Πύργος χαλασμένος

απο τα παλιά χτυσμένος.

Πίσω του έχει το βουνό

και μπροστά του τον γιαλό,

ο αέρας τον χαϊδεύει

κι´όλα τα παιδιά μαζεύει,

τ´άστρα τους για να πετάξουν

ως τον ουρανό να φθάσουν.

Έφτιαξα κι´εγώ έναν αετό

με καλαμένιο σκελετό,

του έβαλα φούντες και ουρά

με χρώματα φανταχτερά,

πείρα κι´ενα κουβάρι σπάγο

και στον πύργο τον επάγω.

Ένας φίλος απο πέρα

πείγε μου έδωσε αέρα,

και καλούμα στην καλούμα

έφθασε στον ουρανό,

κι´εωρείτο εκεί πάνω  σαν αστέρι φωτινό.

Η πρόοδος αποφάνθη

και ο Πύργος μας εχάθει,

οτι μας είχε αφίσει ο σισμός,

το πείρε ο πολιτισμός.

Σταμάτης Στεφανάκης

Αφιερωμένο στην αιωνόβια ελιά LIverani του Πέρα Μύλου!

ΕΛΑΙΟΝ  ΕΛΑΙΑΣ

Κάτω από εσένα προσευχήθηκε
Εκείνος που σταυρώθηκε, 
την ευλογία Του πήρες εκείνη την ώρα
και την κράτησες ώς τώρα.

Εσύ που τα λυχνάρια φώτιζες,
και φως στον κόσμο δώριζες,
να πηγαίνουν στα σχολεία
να διαβάζουν νύχτα τα βιβλία.


Τα καντήλια των εικόνων, 
από τους αιώνας των αιώνων,
εσύ τα άναβες,
εσύ, ανέσπερα τα κράταγες.

Ενέργεια στο ανθρώπινο κορμί
σ' εσένα βουτηγμένο το ψωμί,
ζεστασιά στον κρύο τον καιρό
το φαγητό το λαδερό.

Έτρεχες άφθονο σαν χρυσαφένιο νεράκι
από του ελαιοτριβείου το στυράκι,
μήπως ελίτσα μου κουράστηκες;
γιατί λαδάκι μας εχάθηκες;


Και άν τα καντήλια έγιναν ηλεκτρικά
και τα λάδια φτιάχνονται από χημικά,
τις τρώμε ακόμα τις ελιές!
ζείτε στις ανθρώπινες ψυχές!

Στάμος Στεφανάκης

Από την Ποιητική Συλλογή ¨ΘΥΜΑΜΑΙ¨

ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΞΕΝΙΤΙΑ

ΓΛΩΣΣΑ  ΚΑΙ  ΞΕΝΙΤΙΑ

Σαράντα χρόνια ξενιτιά
μα κάτω δεν το βάζω
η γλώσσα μου μπερδεύεται
βιβλία δεν διαβάζω.

Τα μαγειριά μου φάγανε
τα νιάτα, το κορμί μου,
μα τίποτα δεν άλλαξε
την Ελληνική ψυχή μου.

Δυό ξένες γλώσσες έμαθα
για να συνεννοούμαι
αλλά με τα παιδιά, τα εγγόνια μου,
μόνο... Ελληνικά μιλούμε.

Ξέρω ανθρώπους δύστυχους
που Γολγοθά διαβαίνουν,
να τους μιλάνε τα παιδιά
να μην καταλαβαίνουν.

Την γλώσσα μας την πλούσια
που έχει χιλιάδες λέξεις
στην ξενιτιά όταν βρεθείς
τριακόσιες θα διαλέξεις.

Θέλω, αλλά μου είναι δύσκολο
ποιήματα να γράψω,
δεν βρίσκω λέξεις να εκφρασθώ
μου έρχεται να κλάψω.

Σταμάτης Στεφανάκης

Από την Ποιητική Συλλογή ¨ΘΥΜΑΜΑΙ¨

 

῟῟῟ ΓΙΑ ΘΥΜΗΘΕΙΤΕ ῟῟῟

Η κυρ᾽ Αργυρώ, η Ελένη, η Μαριγώ, η Λεμονιά,
μαστίχι καθαρίζαν,
σκυμμένες πάνω στα σινιά
αναπολούσαν τα παλιά, τα μάτια τους δακρύζαν.

Μιλάγαν ασταμάτητα για τις εποχές,
που ήταν μεγάλη αφθονία,
που βράζανε παντού οι έξοχες,
από μιά χαρούμενη ανθρώπινη κοινωνία.

Βουλούσαν λέγαν οι ελιές
γεμάτα τα υπέρογκα πιθάρια,
στο κέντος που επείγεναν,
εβγάζαν πολύ μαστίχι τα σκινάρια.

Μπερκέτι ήταν όλοι οι καρποί,
πηγαίνανε και ερχότανε τ᾽ αγώγια,
σιτάρια, κριθάρια, αμύγδαλα,
γεμάτα τα κατώγια.

Βάζανε λέγαν και καπνά,
μεγάλα είχαν αμπέλια,
οι νοικοκυραίοι δεν προλάβαιναν
και πέρνανε κοπέλια.

Τρέχανε λέγαν τα νερά
από τις πηγές, τις βρύσες, τα πηγάδια,
τα ψάρια ήταν μπόλικα
σαν ρίχναν παραγάδια.

Θυμάστε λέγαν βρε παιδιά, για να πάμε στο χωράφι,
η περπατούσαμε η με το γαϊδουράκι,
τώρα δρόμους ανοίξανε παντού,
και πάν με φορτηγάκι!

Στάμος Στεφανάκης

2/23/1969 - 2/23/2009

Από την ποιητική συλλογή του Σταμάτη Στεφανάκη 

 

* ΘΥΜΑΜΑΙ *

῏῏῏ ΤΟ ΞΕΧΑΣΜΕΝΟ ΚΑΔΡΟ ῏῏῏

Στον τοίχο του γραφείου μου

ένα κάδρο ξεχασμένο,

τόσα χρόνια καρτερικά,

στην ίδια θέση έχει μείνει κρεμασμένο.

Είχε στραβώσει κι᾽ έγερνε

και πήγα να το ισιάσω,

και όλα όσα έγραφε

ξανά να τα διαβάσω.

Με μεγάλα γράμματα έγραφε,

ΣΧΟΛΗ ΕΦΕΔΡΩΝ ΑΞΙΟΜΑΤΙΚΩΝ,

του αποφοιτηρίου μου από την σχολή 

ήταν το πιστοποιητικόν.

Κάπου στην άκρη του χαρτιού

η ημερομηνία έλεγε 1969 23 Φλεβάρη,

πώς πέρασαν σαράντα χρόνια ολόκληρα 

και δεν πείρα χαμπάρι;

Ίσως να μην το κατάλαβα

πώς πέρασαν τα χρόνια,

γιατί ποτέ δεν ξέχασα

τι τράβηξα καψώνια.

Αγίους μας ονόμαζαν,

πόναγαν τα νεανικά μας τα κορμάκια,

αφού στα γόνατα ανεβαίναμε

τα περιβόητα, τα δύο αοράκια.

Μου θύμισε όμως και κάτι άλλο,

που όμως δεν θέλω να το πώ,

μόνο για μένα το κρατώ 

σαν μυστικό μεγάλο.

Σταμάτης Στεφανάκης